Onderweg van Tiznit naar Guelmim, via een mooie nieuwe weg. DE weg naar de NI werd piste

Het was vanmorgen bewolkt, toen Everdien nog in bed lag heb ik even geaarzeld of we toch niet naar Sidi Ifni zouden gaan ipv van Bouizakarne ( windverwachting), Ifni vinden we ook een leuke stad. Bouizakarne , de camping daar is een ander verhaal, die ligt in de middle of nowhere en ik had gebeld en er is nog plaats, in Sidi Ifni is het ook al zo druk op de campings. Dus de aarzelingen pas later in de camper gedeeld met Everdien toen we al op weg waren naar Bouizakarne maar die vond het prima dat we doorreden.  Mogelijk dat we over een paar dagen nog doorreizen naar Icht alvorens naar Tafraout te gaan.

Goed gemutst ,want lekker geslapen, gingen we op pad, er was zowaar een nieuwe weg van Tiznit naar Guelmim , een hele mooie 4 baans weg, tolvrij. Er hing al wat mist in de bergen en helaas werd het hoe langer hoe mistiger, het mooie landschap zodoende aan ons oog onttrokken.. We konden naar Guelmim via de nieuwe weg en dan terug naar Bouzikarne , dat zou een omweg zijn. Maar er was ook een verbindingsweg naar de NI, dat is een stuk korter, die kozen we.  Het was  nog geen 15 km naar de NI, gelukkig asfalt zei Everdien maar toen we een dorp gepasseerd waren werd het piste. Toen was het nog maar een km of 5 naar de NI, maar de mist was dichter geworden en dan zijn er nog idioten die opdoemen op de piste en je zonder licht tegemoet rijden. Op 2 plaatsen was een omleiding, de weg was weggeslagen, we moesten door grote kuilen met water waarvan je je afvroeg hoe diep die waren, maar het ging goed, modder kun je er afwassen.

De afdaling van de Anti Atlas

 Uiteindelijk op de NI aangekomen ,  zei Everdien  dat ze wel bang was geweest, gelukkig gedroeg zich dapper zonder te piepen.

We daalden de laatste  col af van de Anti Atlas naar Bouizakarne  , via 5 km haarspeldbochten, naar  het dorp . Dat was een mooie afdaling, de weg was ook goed en breed met zelfs een uitkijkpunt. Bouizakarne  vinden we een heerlijk boerendorp, lekker rommelig ook, er staan  nog oude vrachtwagens als in een soort openluchtmuseum en mensen uit de omgeving  komen met de bus en grand taxi’s om inkopen te doen. Er zitten bij een rotonde groenteboeren met hun handelswaar  onder lappen met houten stokken, zo was het vroeger ook ook op het Djemaa el Fna plein in Marrakech. De slagers aan de andere kant van de weg zitten al wel in winkeltjes . We kochten nog brood en 5 liter water, het winkeltje was tegelijkertijd eetgelegenheid , boeren jong en oud doopten afgescheurde stukken brood in de olijfolie. Als je ze smakelijk eten wenst zie je hun vaak mooie koppen,  gehard en gelooid lijkt het wel  door de wind die hier vaak waait. Zoals ook vandaag, voor ons helaas.

Het dorp Bouizakarne

Een 500m piste over en we staan op de kleine  familiecamping omringd door bergen  van de Anti Atlas , van de hele aardige beheerder Lahcen. We kennen Lahcen nog uit 2010 toen hij gardien was op de vervallen  camping municipale midden in het dorp. Niet lang daarna is hij een camping 2  km buiten het dorp gaan opzetten, de andere camping was toen gesloten.

Lahcen was de vorige keer, al weer een paar jaar geleden toen we op deze camping waren, heel erg ziek volgens de familie, hij lag in het ziekenhuis, hij was altijd  tenger op het magere af.  We dachten dat hij inmiddels was overleden maar hij zag er nu veel beter uit als ooit tevoren. Nu nog een bezoekje aan de tandarts en het is pico bello, maar omdat er veel mensen hier 1 of meerdere tanden missen is het ook niet erg vreemd of storend.  We vroegen ons af of hij ons in eerste instantie nog herkende maar toen we de naam noemden van een gemeenschappelijke kennis vloog hij ons om de hals. 

De camping is wat opgeknapt , er is nu een gebouwtje, multifunctioneel , want het doet dienst zowel  als receptie  als mede restaurant en ontmoetingsruimte . Verder is het nog licht rommelig op de camping , niets Marokkaans is Lahcen vreemd. Dat losse snoertje hier en wat stukken leidingen daar, dat heeft ook wel zijn charme, er is één douche en één voor gehandicapten, de watertoren stroomt nog steeds af en toe over. En als er een paar mensen tegelijk afwassen en water tappen, heb je een pisstraaltje als je de cassette wilt schoonspoelen.

Toen we ons vanmiddag wilden laten inschrijven zagen we niemand maar het bleek dat de hele familie lag te slapen, 2 mensen achter de ‘receptiebalie annex bar  en Lahcen himself in het restaurant, Everdien zag een kopje tussen de stapels dekens op de kussens langs de muur omhoog komen. Een heerlijke gemoedelijke sfeer heerst hier.

Minder gemoedelijk was de wind, die was in de middag best venijnig hard met windstoten tot 75 km p/h. Het was echter heel zonnig en 22º, we hebben in de luwte van de camper kunne. zitten. Van wandelen kwam echter niets met die wind.

Bouizakarne 01-02-2026, zondag

De zon verlichtte gisterenavond nog even mooi de bergen achter de camper toen hij  rond 19.15 uur was ondergegaan.Gisterenavond nam die wind snel af, vanmorgen was het windstil zodat er opnieuw mist was ontstaan maar hier alleen in de verte als een witte slinger tegen de bergen aan tegen de opkomende zon in, met de zon mee zag de mist er wat donker uit, zie de foto’s. De mist loste   door de krachtig schijnende zon in de loop van de ochtend op. De zon komt op om 8.32 en om 8.35 scheen hij door het camperraam, kon hij mooi de camper opwarmen, de kachel hadden we aangehad  in de laagste stand.   

De opkomende zon achter de bergen, ervoor een soort mistlint

Werd ik gisteren nog wekt door de Azan, vanmorgen hoorde ik het vrolijke gekwetter van de Grauwe Buulbuul’s , het laat zich niet moeilijk raden waar ik vrolijker van werd. Trouwens die Azan is hier in de verte wel te horen tegen  7.00 uur , maar zo ver weg dat ik er niet wakker van zou worden, dat was ik al. De waakhond die hier vlakbij ons in de tuin in een hok zit, de godganse dag, jankte even mee met de muezzin, verder liet hij zich vannacht slechts kort horen. Die hond werd af en toe geaaid door de zoon des huizes, verder wordt hij niet uitgelaten, alleen van eten voorzien. Marokkanen hebben niet zoveel met honden, zijn er vaak bang voor, geen wonder met die hondsdolheid . Toen we in 2008 weer hier  met de camper kwamen om rond te reizen zagen we wel jongeren met een hond aan de lijn, van die Pitbull-achtige soorten. Nu zie je weer minder jongeren met een hond , er is in 2018 een wet  aangenomen die het bezitten en het fokken van gevaarlijke hondenrassen heeft verboden, er staan boetes op. Je maakt natuurlijk weinig indruk als jongere met een schoothondje aan de lijn, die hondjes waar Fransen nog wel mee op de arm lopen, we dwalen af.

Grauwe Buulbuul's, bijnaam Babbelaars, ze kwetteren zo leuk

Het is hier een mooie omgeving, rondom zijn de bergen van de AntiAtlas, verder is er niet veel meer te doen dan wandelen. Het dorp Bouizakarne is natuurlijk leuk maar dat is voor mij net te ver weg om te wandelen, het centrum is toch bijna 3 km. Er is hier rondom de camping steenwoestijn met wat struikjes van de kniebloem en een soort Prunusstruiken

 En er is wat omgeploegde landbouwgrond,  verder bloeien er nauwelijks bloemen. We hebben vanmiddag een stukje rondgewandeld, maar de meeste foto’s hebben we toch rondom de camper gemaakt en in de tuin van de camping. We waren getuige van een onvervalst staaltje dierenporno, beter geformuleerd vlak voor ons paarden 2 woestijnsprinkhanen. Misschien waren we wel getuige van het begin van een sprinkhanenplaag, een woestijnsprinkhaan legt per legsel 70-100 eitjes, die uitkomen tussen de 10 en 20 dagen, afhankelijk van weersomstandigheden. Een vrouwtje legt 2t ot 3 legsels in haar leven die ongeveer 3 tot 5 maanden duurt , vandaar dat bij voldoende voedsel en warm weer er makkelijk sprinkhanenplagen kunnen ontstaan. Deze komen ook in Marokko voor in het zuiden, ook in de regio Tiznit, hoewel er wel preventieve maatregelen worden genomen.

Parende Woestijnsprinkhanen

De gardien had het ons al verteld toen we bij de Duivelsrots op de betaalde parking stonden, er wordt af en toecampers geruimd door de politie, campers die hier vrij staan. Vanwege nachtelijk hondengeblaf zijn we verhuisd voor een paar dagen naar een van de  de parkings waar je vrij kon staan, daar staan dan mensen die er duidelijk al veel langer staan. Nu lazen we in het verslag van Riet en Cis dat volgens kennissen van hun op vrijdagavond om 19.30 uur de politie daar de boel ontruimd heeft, alle campers moesten vertrekken. Een leuk tijdstip zo in het donker, vindt maar eens wat anders. Het betekent wel dat er meer dan 100 campers weer op zoek moeten gaan naar een andere plek, maar eens zien wat dat voor consequenties gaat hebben voor de drukte in Tafraout nu het bv in Tiznit ook al zo druk is. 

Bloeiende Basilicumsoort

Dat is hier niet het geval, gisterenavond stonden er 17 campers, 15 Franse , 1 Duitse en wij, er is plaats voor 25. Vandaag waren veel campers vertrokken en anderen voor in de plaats gekomen waaronder een Nederlandse . Staan we weer met 17 campers.

Het was een schitterende dag, zonovergoten en het werd bij een zwakke wind 25º, zo mogen we het graag zien. Vandaar dat we veel te vinden waren bij de camper, lezend in de zon. Aan het eind van de middag zat er een merel prachtig te zingen, merels heb je ook in deze regio.

Asrir, 02-02-2026, Maandag 

Heel merkwaardig, ik word al een week om dezelfde tijd wakker, nl 6.25 uur. Dan heb ik , afhankelijk hoe laat we gaan slapen , 5,5 à 6,5 uur slaap gehad, dat terwijl ouderen volgens gerontologen ’s avonds over het algemeen eerder moe zijn  en  eerder naar bed gaan maar wel vroeg wakker zijn en ’s nachts ook vaker wakker liggen. Dat laatste wordt dan gecompenseerd door een middagdutje, maar ik kan zeer zelden een slaapje doen overdag.  En het vroeg naar bed gaan, daar hebben we beiden geen behoefte aan, we kijken bv nog naar pauw en de Wit op BVN. Een voordeel is wel dat ik ‘ochtends de kranten en andere dingen op internet lees en de  weerapps bekijk , want ik sta wel vroeg op, klaarwakker in bed blijven liggen is niet zo mijn ding.  Je zou dus zeggen dat ik gisterenmorgen vroeg al gezien had dat er , omdat er vandaag de zoveelste storm over Zuid Spanje en Noord Marokko trekt ( in sommige steden zijn de scholen vanwege het noodweer gesloten vandaag), er ook zuidelijk ook wat regen gaat vallen. Dat had ik inderdaad gezien, stom was dat ik gisterenavond wat anders ontdekte en toen voorstelde aan Everdien om ons reisdoel voor vandaag om te gooien. 

Onderweg naar de stad Guelmim

We waren van plan om  te vertrekken vanwege de weeromslag  en dan naar Icht te gaan. Bij nadere bestudering van het weer op de diverse apps bleek dat ik òf ’s ochtends de windverwachting niet gezien had òf dat de windverwachtingen waren bijgesteld. Een paar dagen harde wind in Icht, daar hebben we ervaring mee, het stuift dan ontzettend.  Dus  gaan niet 110  km oostelijk maar een kleine 60 km in zuid westelijke richting , nl naar een oase bij Guelmim in de buurt. We verwachten daar wat beschutter te staan tegen de wind en het is al wat jaren geleden dat we daar in een van die oases waren. We lazen in een bericht van Jan E dat daar op een nieuwe camping, voldoende plaats was, althans gisteren. Hoewel Everdien had gezegd ik ga absoluut niet zuidelijker dan Tafraout , is ze het helemaal eens met deze beslissing. Niet dat ze altijd zo gewillig is maar ze luistert wel naar argumenten gelukkig, dat scheelt weer in de sfeer. Tafraout is nog geen optie op dit moment, weerapps spreken zich ook vanochtend nog tegen over de gevolgen van de weeromslag daar.  Zoals het er nu naar uitzet gaan we daar ws zondag heen om  in ieder geval  minstens 2 weken daar dan te blijven. We  zullen daar de nodige bekenden zien, o.a. het  Avondrood + clubje zal elkaar daar dan treffen.

De auto van de campingeigenaar

Het zat vanochtend potdicht met mist, we konden niet vertrekken vanwege de dichte mist, zicht zo’n 50 m. Dan ga je niet rijden zeiden we maar de wind nam wat toe, en geholpen door de zon werd de mist zo ver  opgelost dat we het wel aandurfden. Een juiste beslissing bleek, na een kwartier rijden brak de zon door waar wij reden, we zagen aanvankelijk nog wel een soort muur van mist  links naast ons. Via de mooi geasfalteerde N I zijn we naar Guelmim gereden, 34 km van ons vertrekpunt. 

Via een rondweg om de stad zijn we eerst langs de Marjane gegaan. Die is in  okt. 2014 geopend, wij zijn er die winter daarna boodschappen wezen doen. Er stond een enkele camper, er liep toen meer personeel dan er klanten waren. Dat kan toch nooit goed gaan dachten we toen. Nu stonden er ongeveer 30 campers en wat auto’s van inwoners van Guelmim of uit de regio. De verhouding klanten personeel schatten we nu op Fifty Fifty. Tot mijn vreugde hadden ze daar Essaouirade, een soort sadinepaté, lekker pittig en ook gekruid met komijn. Toen ik de hele voorraad opkocht, 9 blikjes,  vroeg Everdien of ik gek geworden was, die dacht dat ik blikjes sardientjes kocht. Beetje mayonaise erover als je het op je brood gesmeerd hebt, verrukkelijk!

Een wandeling in de buurt van de camping tot aan de palmerai

Toen was het nog 12 km naar de vrij nieuwe camping Royal Palm, waarvan de eigenaar ook in een royale auto rijdt, een hele grote limousine, een soort Teckel  op wielen. Er zijn royale staanplaatsen, omzoomd door heggen, het ziet er goed uit. Als je wat nader kijkt zie je wat gebreken ontstaan en is de afwatering van het grijze water ook niet op orde. Toen we een eindje gingen wandelen, zagen we dat iemand emmertjes drab aannam. Verrek het lijkt wel of er iemand in die diepe kuil staat en inderdaad een grijnzende jongen legde uit dat hij bezig was met de afvalwatervoorziening van de camping. Toen we iets verder liepen zagen we dat het afvalwater nu nog gewoon over het veld door een gootje wegliep.

Toen we over de camping liepen om te kijken of we op de juiste plek stonden ivm de windrichting, kwam daar Jan E en zijn vrouw Janny aangelopen. We hebben even een praatje gemaakt, zij wilden gaan vertrekken naar Icht, die wij juist geskipped hadden ivm de wind. Maar misschien valt de wind en het stuiven daar wel mee, van stuiven hebben we hier geen last, we staan hier op een soort  grint. En de wind valt hier reuze mee, we hebben een stukje over een pad naar de palmerai gewandeld, niet al te ver want we vertrouwden het weer niet helemaal, het was inmiddels zwaarbewolkt geworden. 

Er vindt hier wat landbouw plaats, er worden meloenen geteeld en er is aanplant van cactussen op velden, een cactusplantage. Een landelijke omgeving aan de rand van de oase waar het dit jaar voor het eerst in 4 jaar weer geregend heeft en her en der wat groen verschijnt en we een vlinder zagen vliegen . Eentje maar, maar er bloeien hier ook (nog) weinig bloemen. 

Samenvatting weer: begonnen met mist, daarna  klaarde het op en was het zonnig met wat sluierbewolking, lekker om buiten te zitten. Het raakte hoelang hoe meer bewolkt, de wind nam toe tot 40 km  p/h en het werd 19º , wandel- en daarna binnenzit-weer. Om ongeveer 18.00 uur begon het licht te motregenen .

Asrir 03-02-2026, dinsdag

Het was vannacht muisstil op de camping, slechts in de verte was hondengeblaf.

Omdat de camping nogal afgelegen is, is er ’s morgens een broodservice . Om ongeveer 9 uur zou er brood bezorgd worden aan de camper à 3 Mad per stuk. Om 9.35  uur maar naar de receptie gelopen om brood te kopen, 3 Mad per stuk. Komt er om 10.35 uur een medewerker aan de deur met een brood voor ons, voor het ontbijt, gratis. Zeker voor het ontbijt van de langslapers onder ons, we hebben nu  genoeg brood, ook  voor morgen als ze weer zo laat aan de deur zouden  komen .

Op de camping maken we af en toe een praatje met Anwar, een Marokkaan die in Limburg woont en als hovenier daar werkt, als zelfstandige. In de winter is hij in Marokko omdat zijn (groot)ouders hier uit het dorp nabij komen, ze hebben daar nog een stukje grond. Zijn vader is als mijnwerker naar Nederland gekomen. Zijn broer werkt hier op de camping, vandaar dat hij hier regelmatig is om een praatje met Nederlanders te maken. Die zijn hier overigens schaars op de half gevulde camping , er zijn hoofdzakelijk Fransen en daarna als goede tweede  Duitsers.

We lopen naar het dorp in de palmeraie die getroffen is door een brand in de palmbomen

Bij onze wandeling gisteren zagen we al  de schade die een enorme brand in aug. 2020 heeft veroorzaakt, ws veroorzaakt door de extreem hoge temperatuur van 47º.  De brand duurde verscheidene uren en verwoeste veel palmbomen. Nu is het zo dat deze palmen niet dood zijn gegaan, alleen de bast eromheen is verbrand, de kern is blijven leven. Het is een beetje bizar om een verkoolde stam te zien terwijl de kroon van palmbladeren gewoon groen is. Er staan hier nog wel dadelpalmen maar de dadels zijn aan de kleine kant, na de brand groeien ze wel weer sinds vorig jaar te klein. Zoals overal op het platteland zijn jongeren naar  grote steden getrokken, of om te studeren, of om te werken. Het harde boerenbestaan, met al zijn onzekerheden qua inkomsten trekt hun niet.

De binnentuin en het huis van Habib

Toen we vanmorgen door een dorp in de palmentuin liepen , zagen we pas goed dat er heel veel bomen brandschade hadden. De meesten hadden het overleefd een kleiner aantal niet. We raakten in gesprek met Habib, een kok die op Lanzarote werkt. Hij nodigde ons uit om thee te drinken in zijn huis, een klein paradijsje. Een mooie binnentuin met wat oude gebruiksvoorwerpen, rondom is zijn huis gebouwd.  Een van de kamers  leek wel een klein museumpje met allerlei herinneringen aan zijn vader en zijn jeugd die langs de muren stonden of hingen. We hebben thee gedronken en gekletst, hij praatte Frans, Engels en natuurlijk Spaans vanwege zijn werk. Hij vertelde dat de brand ook huizen had verwoest, ook een deel van zijn huis. Een hele aardige goedlachse man, de thee was gelukkig niet zo sterk. De huizen in het dorp hebben meestal pisé muren, Deze muren worden gebouwd door lagen aarde, klei en stro in een houten bekisting te stampen tot ze keihard zijn. Vroeger werd er ook wel stalmest doorheen gedaan. Het zijn dikke muren, goed tegen warmte en kou.

We liepen terug naar de camper en werden 2 x gevraagd of we het dorp hadden gezien door vriendelijke mensen. We waren dwars door de landerijen naar het dorp gehobbeld en een riviertje overgestoken daar waar hij droog was. We wilden weer de zelfde weg terug wandelen , een jongeman vroeg of we naar de camping wilden en zei toen loop maar mee, via de asfaltweg is een omweg. Dat weten we etc. Maar hij vergezelde ons naar een andere rivierdoorgang tot we vlak bij de camper waren. Zo aardig, zonder bijbedoelingen van ik ben gids, nee, gewoon hulpvaardigheid , dat is wat wij zo waarderen in het zuiden  van Marokko. We zitten trouwens in de Sahara, dat hadden we nog niet verteld.

Het weer begon weer zonnig maar raakte in de loop van de middag steeds meer bewolkt zodat we evenals gisteren binnen zijn gaan zitten. De wind was iets sterker dan gisteren, 45 km p/h zoals verwacht was. Daarbij iets minder warm 17º, in Tafraout was het slechts 13º zagen we op diverse weerapps. Nog maar even niet naar toe, ook de nachten zijn kouder dan hier.

Asrir, camping Royal Palm

P4N #654777, 80 Mad, geen elektra

Asrir 04-02-2026, woensdag

Overdag en de vorige  nacht hoorde je heel  af en toe een vliegtuig. Het blijkt dat Guelmim een klein militair/civiel vliegveld heeft, er worden af en toe binnenlandse vluchten uitgevoerd.

Vanmorgen een douche genomen, er zijn een 5-tal douches, maar de deuren van een paar zitten op slot, slechts 2 zijn open. Je kleren moet je buiten de deur aan een houten schot ophangen, een merkwaardige constructie omdat je naakt de deur moet open doen om je uit/aan te kleden, gelukkig zijn we niet preuts..  Maar er valt wel wat op af te dingen , evenals op de afvoer van grijs water. We schreven eergisteren al dat dat nu nog gewoon over het veld wegloopt met het douche- en (af)waswater, je kunt alleen maar met bv bidons je water van de camper afvoeren. Je kunt met je camper niet bij het afvoergat komen of  je zou een merkwaardige manoeuvre moeten maken. Er zijn dus wat verbeterpuntjes, zoals ook het ontbreken van stroom 

Sinds gisteren wordt de plaatsnaam Asrir  bij onze step naast de Europese spelling ook in het Arabisch en het  Tamazight weergegeven,  sinds 2011 is het een officiële taal naast het Arabisch. Sinds 2019 worden de verkeersborden ook in Tamazight aangegeven, de taal van de Berbers, die  Amazigh heten. Lange tijd is die taal, die ook weer verschillende dialecten kent , gemarginaliseerd geweest t.o.v. het Arabisch wat de overheersende taal en cultuur is (geweest). Dat terwijl Berbers toch de oorspronkelijke bewoners waren van Marokko. Tegenwoordig wonen Berbers over het algemeen wel gemengd met Arabieren , zeker in de grote steden. Ook het onderwijs wordt op basisscholen naast Arabisch in het Tamazight gegeven, hoewel de praktijk nog wel wel wat te wensen over laat. De spreektaal in Marokko wordt het Darija genoemd , het grootste deel van de bevolking spreekt dit. Het is een Arabisch dialect, een mix met als voornaamste ingrediënt Arabisch , vermengd met wat Tamazight en voor modernere begrippen wat Frans.

Marokko wil een leidende rol spelen als Afrikaans en regionaal AI-centrum. Deze ambities onlangs op een conferentie in Rabat publiekelijk gemaakt. Een onderdeel daarvan is dat Marokko samen werkt met het Franse’ Mistral AI ‘ om taalmodellen te ontwikkelen die Darija en Tamazight begrijpen, als onderdeel van een bredere strategie om kunstmatige intelligentie Marokko een grotere rol te laten spelen. Tijdens een evenement in Rabat kondigde oprichter Arthur Mensch van het  Franse AI bedrijf  Mistral aan dat het bedrijf taalmodellen ontwikkelt die gesprekken kunnen voeren in Marokkaans-Arabisch en Tamazight. De technologie wordt later uitgebreid met spraakbediening via smartphones. De ontwikkelingen gaan snel, ook in Marokko. Iets wat je je nauwelijks beseft als je , zoals nu , in een omgeving verkeert waar de tijd lijkt te hebben stil gestaan. Voor een deel dan, want als je niet  door je oogharen kijkt loopt er  nu een soort gravelweg door de oase, goed berijdbaar door auto’s en je hoort zoals gezegd, af en toe een vliegtuig. En het water om de velden te bevloeien wordt nu  opgepompt door een elektrische pomp die energie van zonnepanelen krijgt, vroeger werd water uit een diepe put omhoog getakeld.

Lijkt op wat bij ons een Julikever wordt genoemd

Even iets over het weer in Marokko: wij mogen het dan minder hebben dan we gewend zijn, mensen in Noord Marokko ( en delen van Spanje en Portugal) die krijgen het helemaal voor hun kiezen. Niet alleen varen er weer geen boten tussen Algeciras en Tanger vv,  voor de zoveelste keer  is dat verboden. De nieuwe storm die het Iberisch schiereiland en Noord Marokko treft heet Leonardo.

Er geldt code rood voor 3 noordwestelijke  provincies in Marokko In deze gebieden wordt tussen de 100 en 150 millimeter regen verwacht. In de aanloop naar deze piek geldt er al een oranje waarschuwing voor Al Hoceima, Rabat en Kenitra, waar neerslaghoeveelheden tot 80 millimeter mogelijk zijn, naast wat er al  gevallen is de laatste weken.. Naast de regenval wordt er ook gewaarschuwd voor zware sneeuwval in het Midden- en Hoog-Atlasgebergte,

De weersomstandigheden gaan gepaard met krachtige windstoten tot 100 kilometer per uur en een aanzienlijke temperatuurdaling. In de omgeving van Ksar El Kebir is de situatie momenteel het meest kritiek door een historische stijging van het waterpeil in de rivier de Loukkos en daardoor is er grote kans op overstromingen. Het leger  is ter plaatse om de evacuatie van meer dan 20.000 bewoners te coördineren. De scholen in dat gebied zijn gesloten tot 7 februari. Ook in Ouezzane, Tetouan en Taounate worden inwoners uit lager gelegen gebieden geëvacueerd.

De brand is vlakbij de moskee gekomen

Gekroonde Ganzenbloem

Omdat we morgen willen vertrekken, wilden we vandaag een wasmachine gebruiken. Daar waren meer gegadigden voor, er was wat onenigheid bij de receptie omdat een vrouw gisteren vergeten was om te waarschuwen. Die vrouw was uiteindelijk voor ons, daarna waren wij aan de beurt. Bleek toch dat die vrouw maar liefst 3 wasmachines moest draaien, dat zou betekenen dat we over 6 uur aan de beurt zouden zijn omdat er net een machine gevuld was door iemand anders. Everdien heeft de hoogstnoodzakelijke was gesorteerd en met de hand gewassen. Om 15.30 uur werden we gewaarschuwd dat we een wasmachine konden gebruiken, hoewel laat toch maar gebruik van gemaakt voor de rest van de was. Om 17.30 uur was hij klaar terwijl we toch maar op 40º hadden gewassen, daarna nog een uurtje aan de lijn kunnen drogen.Van wandelen kwam niet veel terecht, van lezen wel. Terwijl ik aan het lezen was kwam er een tor op mijn ereader zitten, die staat op de foto. Hij lijkt op wat ze bij ons een julikever noemen.  Verder hebben we in de buurt van de camping wat bloemen gefotografeerd, soms een beetje moeilijk vanwege de harde wind.

Want het waaide weer zo’n 45 km p/h, er was eerst bewolking maar vanmiddag klaarde het breed op en waren er velden met sluierbewolking en werd het 19º, geen onaardig weer concludeerden we.

Tafraout 05-02-2026, donderdag

Gisterenavond  na 23.00 uur besloten dat we niet voor 1 dag naar Amtoudi zouden gaan maar naar  ons geliefde Tafraout, het stadje  dat helaas niet ommuurd is en nooit is geweest, heel bijzonder voor een stad in Marokko.  Sinds 2008  zijn we ieder jaar in Tafraout geweest, allereerst voor de prachtige natuur en ook voor de bijzondere sfeer, veel andere camperaars ontmoeten elkaar daar. De eerste 2 jaar hebben we op een camping gestaan , daarna , op de vrije plaats waar het steeds drukker werd met campers. En de plek werd  kleiner omdat er een school werd gebouwd maar er bleef genoeg ruimte over. Er kwam bewaking , de gemeente was slim, zoveel camperaars hebben natuurlijk het nodige te besteden , de middenstand vaart er wel bij . Moest je de cassette eerst  op de mestvaalt van schapen storten, later werd er officieel de eerste serviceplek voor campers in Marokko geopend.

 Vanmorgen zijn we eerst langs de Marjane gegaan, we wilden o.a Marokkaanse blauwaderkaas kopen. Bleken ze dat niet te hebben, in Agadir wel. Wel dure roquefort, nee daar kwamen we niet voor. Op weggegaan naar Bouizakarne, zien we net buiten Guelmim een grote nieuwe  Atacadao. Daar moeten we heen, daar hebben ze wijn . Ja in Agadir wel maar hier niet, misschien na de ramadan. En ook geen blauwader kaas, sneu verlieten we de winkel met een kuipje la Vache qui Rit, wij even niet . Trouwens wat een hoge stellingen tot ongeveer aan het plafond, net of de winkel nog ingericht moest wordenMaar gelukkig had ik in de Marjane wel de laatste 4 blikjes Essaouirade kunnen kopen, die aanvulling van onze voorraad sardinepaté verzachtte zeker de pijn.

De weg van Guelmim naar Bouizakarne

De weg naar Bouizakarne kenden we wel, daar na gingen we een stukje over de R 102.   En vervolgens naar de P1919 die ons via het levendige Ifrane Anti Atlas richting Col de Kardoes zou brengen. Eerst klimmend langs af en toe een mooi dorpje, veel bochten maar weinig verkeer. Wat hoger gekomen werd de begroeiing schaarser, eerst had er door de regenval nog een zweem van groen over de velden gelegen. Langzaam minder bochten en we zaten op 1250 m hoogte. Af en toe wuivende kinderen , maar opvallend waren de nieuwe moskeeën  die we overal zagen. De weg was aanzienlijk verbeterd, eerst waren er veel rafelranden, die waren nu dmv beton weggewerkt. Hoe hoger we kwamen, hoe mistiger het werd nadat eerst de zon had geschenen We kwamen rechts van de Col de Kardous op de weg naar Tafraout en bij het dorp Tahala draaiden we de schitterende weg naar Tafraout op. Al slingerend langs diepe dalen , af en toe een dorpje in het dal en opvallend veel water overal langs de weg door de regenval van de afgelopen weken. Een stromend riviertje diep beneden ons , dat hadden we nog nooit gezien. 

Onderweg naar Tafaout

We waren om 13.30 uur in Tafraout en werden weer getroffen door de schoonheid van het keteldal hier, omringd door prachtige bergen die verkleuren al naar gelang de stand van de zon.

We hebben niet veel ondernomen, niet meer dan lezen en wat  kletsen met onze goede vrienden Kees en Trui die hier een uur na ons arriveerden. We waren wat moe, niet alleen omdat de rit door de bergen best inspannend was maar omdat we om 23.45 uur de landkaart en de route via de Tomtom hadden vergeleken, die aanvankelijk niet met elkaar overeen kwamen. Daardoor wat onrustig geslapen, ik moest een special route rijden droomde ik om mensen te waarschuwen voor een gevaarlijk virus. Ongetwijfeld heeft dit te maken met ons onverwachte vertrek uit Tata in 2020 ivm corona toen we nog net het land uit konden, omdat voor één weekend de grenzen open gingen..

In Tafraout een plek gezocht waar we zon hebben, voor de panelen, ook ’s morgens vroeg op de voorruit en we tv ontvangst hebben. En we denken dat we gunstig staan als de wind toeneemt, bv morgen. Het camperen is nog niet zo eenvoudig. 

We zijn in Tafraout in het keteldal, N29,72201 W8,98553

Op a.s. zondag 15 februari 2026 zal Marokko officieel terugkeren naar de standaardtijd, niet meer Europees aangepast. Concreet betekent dit dat om drie uur ’s ochtends de klok één uur wordt teruggezet. De overheid voert deze verandering door om de werkuren en sociale activiteiten  af te stemmen  met de behoeften van de samenleving.  Ja , alles  voor het geloof, zo wordt het makkelijker om de dagindeling aan te passen aan de specifieke tijden van de maaltijden en gebeden van de Ramadan. Voor ons betekent dat dat het een uur eerder donker is, dat is weer minder leuk. De positieve kant is dat de zon ook een uur eerder de camper kan verwarmen door de voorruit, welkom nu we de kachel met beleid moeten laten branden. 

We zijn erg blij hier te staan, het leven is verrukkelijk!

En nog mooi weer ook, volop zon, niet teveel wind en zo’n 20º. 

Tafraout 06-02-2026, vrijdag

Vanmorgen kwam de zon om een uur of 9 over de berg, aarzelend , er was nog wat bewolking, er zouden  wat buitjes vallen afgelopen nacht, die bleven uit, wel heeft  het hard gewaaid. De wolken losten na een tijdje op , wat overbleef waren wolkenvelden met veel ruimte voor de zon.

We zitten meteen weer in een heerlijke flow als we hier zijn, zo vertrouwd en bekend, zo fijn en toch weer  verassend. De herder met zijn geitjes komt langs, Mohammed de garagist kwam ook gisterenmiddag, een hartelijke omhelzing, we kennen elkaar al bijna 20 jaar. Ook zijn broer kwam op de fiets langs. Kees en Trui hebben schade aan de camper, een paaltje over het hoofd gezien , ook wij hebben een muurtje geschampt. We zullen ergens volgende week daar een dag bij de garage op de stoep vertoeven om de schade te laten repareren.

Vanmorgen vroeg hoorden we al van verre Ahmed met zijn geroep : Brood! Brood! Macarons!, we hebben 2 stokbroden besteld. Diverse ambulante handelaren zijn langs geweest, o.a. kinderen met eieren. En wat handig is , een van de 2 waterwagens die hier rijdt heeft ook gasflessen bij zich. Wie ook op de fiets langs kwam is de ‘kennelijk voormalige’ kapper, propane, propane  roepend. Hartelijk handen schuddend totdat ik zei dat ik 100 mad van hem kreeg die ik hem 2 jaar geleden geleend had. Hij zou het morgenmiddag komen brengen, hij heeft in de bak gezeten wegens oplichting. We denken niet dat hij morgen langs komt of hij moet een cursus hebben gehad in de gevangenis.

Vanmorgen kregen we Arjan op koffievisite, hij staat hier nog tot zondag op camping Trois Palmiers . Leuk om hem na 3 jaar weer te ontmoeten, we hebben gezellig bijgepraat. Er staan hier nog veel meer bekenden , we moeten de ontmoetingen een beetje doseren, het moet niet op werken gaan lijken.

Rond het middaguur kwamen Henk en Marita hier op op het ‘schiereiland’ , het westelijke gedeelte van de cp in het keteldal . Een tweetal uren later kwamen ook Pieter en Leny, als morgen dan André en Marjos ook hier komen is de groep Avondrood + compleet op camping Max.

We zijn vanmiddag met kees en Trui wezen lunchen bij restaurant Habas , een uitstekende prijs/kwaliteit verhouding, voor 50 Mad p.p. prima gegeten.