Kattendoorn

De gardien hier zit hier in een  gevlochten mand, die worden in de Drâa vallei gemaakt, hij is  natuurlijk meestal druk in de weer met zijn telefoon, maar  hij heeft kijkgaatjes in het riet om de personenauto’s die hier geparkeerd willen staan aan te zien komen. De parking waar we staan is niet alleen goed verlicht maar wordt bovendien bewaakt met camera’s . Vanmiddag had de gardien tegen de harde wind kartonnen platen in zijn hutje geplaatst.

We zijn hier  2 jaar hier niet geweest, het is al behoorlijk veranderd in  die korte tijd . Er is weer een groot gebouw verrezen waar  eerst nog campers stonden. Het gebouw blijkt een hotel te zijn, erachter wordt de grond ook bouwrijp gemaakt, het zal niet lang meer duren of voor zoveel campers als er nu staan, is er geen plaats meer. En op de plek waar we met de neus naar zee vlak aan de rand stonden, 1ste rang vlakbij de Duivelsrots 2 jaar geleden nog, liggen nu de bootjes voor het gebouw van de visafslag, de plek zelf is afgezet en niet meer toegankelijk.

Ik denk dat het mede aan de volle camping te danken is dat we hier toch nog kunnen staan, al dan niet vrij of op een betaalde parking. Al die 100 campers met hun inzittenden besteden toch geld aan hun dagelijkse boodschappen hoewel de gardien zegt dat er ook regelmatig geruimd wordt door de politie, niet op de betaalde parking overigens. Wij zijn hier ook wel eens gesommeerd om te vertrekken toen we met een aantal campers hier stonden, er stonden diepladers klaar om ons af te voeren als we niet zouden vertrekken, we moesten ons ontbijt afbreken, direct moven. Dat zal ongeveer een jaar of 13 geleden zijn. Net als in Spanje is er ook hier een zekere willekeur mbt tot vrij staan, dan weer tolereren, dan weer niet. Maar in vergelijking met 2008 toen we hier als pensionado’s gingen rondreizen, zijn er  veel vrije plaatsen verdwenen, zeker langs de kust, ook daar dus een parallel met Spanje

Witte reseda

Vanmorgen een verassing, er kwam een Nederlandse camper aan rijden, verrek dat zijn Henk en Marita! Die kwamen hier een tussenstop maken, ze gingen wandelen in La Vallée du Paradis, hier vlakbij. We  hebben koffie gedronken en gezellig bijgekletst, wat leuk zo’n onverwachte ontmoeting. We zullen ze vast vaker zien, bv in Tafraout.

De windverwachting , windkracht 5 vanmiddag kwam uit, even wel hardere windstoten want het stofte behoorlijk, we moesten de camperdeur dicht doen, wij zaten buiten, het zand kwam in onze oren te zitten. De golven waren flinke rollers, er was geen surfer meer in zee , te gevaarlijk. Geen 7 meter hoge golven maar een zeer onstuimige zee die tegen de rotsen kwam. Een paar paardrijders dreigden door het water ingesloten te raken maar konden toch bijtijds ontkomen. We hebben heerlijk buiten gezeten vanmiddag, in de luwte van de camper, het was na enkele buitjes vanochtend een zonnige middag, het werd een graad of 18.

Toen we vanmiddag een wandeling maakten kwamen we nog een paar ‘oude vrienden’ tegen. Het waren de mannen die zonnepanelen verkopen en op camperdaken leggen, we kennen ze al vele jaren. ‘Hallo Holland’, alles goed, even een babbeltje gemaakt, hun zaken gaan ook goed. Tot ziens in Tafraout waar het nu nog te koud is zeiden ze. 

(*) Zwerfhonden zijn altijd een groot probleem geweest in Marokko Uit een reisgids uit de jaren ’70, die had je kennelijk toen  ook al, herinneren we ons deze zin die ongeveer als volgt luidde: ‘op deze camping in Tanger zijn wilde honden een groot probleem. Als je ’s nachts naar de wc moet zorg dan dat je een steen bij je hebt of maak anders een gebaar dat je een steen opraapt en gooit, dat is dikwijls afdoende om ze te verjagen’.

In de jaren dat we als pensionado’s door Marokko rijden heeft men op diverse manieren het zwerfhondenprobleem proberen aan te pakken: vergiftigen, afschieten, vangen en de laatste paar jaar worden ze gesteriliseerd en gechipt, een gesteriliseerde hond herken je aan een gele chip in zijn oor. Marokkaanse dierenrechten organisaties hebben deze humane methode bij de autoriteiten weten af te dwingen. Er komt in Marokko hondsdolheid voor, jaarlijks sterven er tussen de 20 en 30 mensen tengevolge van een beet van een hondsdolle hond. En dat niet alleen, rabiës wordt ook doorgegeven als je gelikt wordt door een hond en je hebt een wondje, dan kun je al besmet raken. We houden honden dan op een afstand, bij wandelingen door afgelegen gebieden hadden we altijd een stok of steen bij ons. Zeker als er een nest met jongen in de struiken ligt, wees dan extra voorzichtig. Jaarlijks worden er in Marokko tienduizenden mensen preventief  gevaccineerd tegen hondsdolheid na een beet van een hond. Voor de cijferfreaks: in 2024 werden er meer dan 100.000 bijt- en krabincidenten ( het meest door honden) geregistreerd in Marokko. (Bron: het blad Hespress)

Deze 5 paarden en hun berijders dreigden in het nauw te komen door het snel wassende water, het liep goed af.

Tamraght 25-01-2026, zondag

Voor mij was het weer een probleem die blaffende zwerfhonden.  Ze kunnen er ook niets aan doen maar ze vergallen toch enigszins het plezier van dit leuke plekje met hun geblaf dat weer voor zes uur begon. Ze waren wat verder weg dit keer, Everdien sliep er doorheen. Het geblaf houdt op zodra het licht begint te worden, voer voor hondenpsychologen. Het was trouwens een stuk frisser vannacht, om vlak voor negenen, toen de zon over de huizen achter ons kwam,  was het buiten nog maar 6º.

Weer of geen weer , alles wat hier is gaat  gewoon door. Als het licht wordt zie je vanuit de camper prachtig de grote rollers op zee, ik sta toch vroeg op,  het is vloed dan. Af en toe zat er een hele grote golf tussen, wel een paar meter hoog. Om een uur of 9 schijnt de zon heel mooi op de golven, die opkomende zon geeft haast een zilverachtig effect op die  omkrullende en uiteenspattende golven. Dat zie je niet goed op de foto, een beetje wazig genomen door het zijraam van de camper.

Vanmorgen vroeg waren er nog hoge golven, ingezoomd door het camperraam

De surfshops en de superette gaan ’s avonds om 21.00 uur dicht en ’s morgens  om 8.30 uur open. Zo  vroeg en zo laat is  er geen klandizie, hoewel bij de superette komen de eerste camperaars die vrij staan brood halen die kort daarvoor vers is aangevoerd.  ’s Avonds rijdt nog een sporadische auto langs en ’s morgens in de schemering zie je een enkele jogger van de camping  voorbij rennen. Rond 10.00 uur komen de eerste verhuurde Berber paardjes voorbij, de kamelen verschijnen ten tonele ( ook voor de verhuur ) daarna komen er busjes met jongeren voor surflessen , aangevoerd uit hotels in Agadir. Behalve dat laatste , gisteren vanwege de gevaarlijk situatie op zee door de stormachtige wind, er kwamen  geen busjes met surfers. Vandaag was alles weer van ouds, het zou wel gaan waaien maar pas later op de dag. 

Naast ons is een groot veld waar aan conditietraining wordt gedaan en aan allerlei soorten fitness tot bokstraining aan toe wordt gedaan. Ook is er een skatebaan. Nu hebben we echter  een heel ander uitzicht, vertel.

Nou , na het ontbijt zijn we even gaan kijken bij de vrije plekken, er was nog plaats dus zijn we  meteen verhuisd. Ik heb het idee dat de honden zich vnl ophouden bij de restaurantjes in de nacht omdat daar wat etensresten te vinden zijn, het ruikt er in ieder geval naar eten. We staan nu op een plek waar we liever niet willen staan, hutje mudje, maar ik wil wel na 2 nachten met te weinig slaap een keer doorslapen en durf geen slaappil te nemen om dan om 5.30 uur te worden gewekt door geblaf. Trouwens overdag zijn hier ook zwerfhonden, we staan 150 m van waar we de afgelopen dagen stonden. We moeten toch eens proberen om er voor 12.00 uur in te duiken. 

Sportieve activiteiten 

Dus even geen leuke dingen om ons heen te zien, maar we hebben ook nog geen zin om weg te gaan van deze plek bij de Duivelsrots. We willen nog t/m morgen hier blijven, dan willen we naar Taghazout fietsen. We zingen het hier nog wel uit met ons gas en water, voor de zekerheid 2 flessen flessenwater gekocht als reserve,  dat kost hier nog steeds ongeveer 13 Mad per 5 liter. 

Maar zo gek staan we nou ook weer niet, we kijken aan één kant naar campers van verschillende nationaliteiten, aan de andere kant hebben we vrij uitzicht over een veld met daarachter een voetbalveld en iets verder weg het dorp( wat voetballen die jonge knaapjes goed! En ook een team meisjes was aan het spelen) . Het voelt zeker  niet als zijnde opgesloten, en ach we staan er om bekend dat we ons snel ons nieuwe situaties weten aan te passen………Trouwens voor het dorp loopt een weg, ook daar is goed te zien dat er op zondag veel mensen onderweg zijn, wat een verkeer.

Voordat we gingen eten zijn hebben eerst de Duivelsrots beklommen, dat klinkt spectaculairder dan het is, gewoon via de uitgehouwen en pas nog meer gecultiveerde trappen naar boven gelopen.alleen het eerste stuk was een beetje over de rotsen klimmen, Everdien paste daarvoor.. Het was druk, het was zondag , heel veel mensen gingen naar zee, de parkeerplaats waar wij stonden stond aardig vol auto’s, dat was ook een stuk  minder geweest als we daar waren  blijven staan zei hij geruststellend. 

We zijn langs enkele restaurantjes gelopen en lieten onze keuze om te gaan lunchen op restaurant  Aïcha vallen. Achteraf gezien hadden we beter een andere keus kunnen maken, het eten viel wat tegen. Everdien had brochettes van kip, aan de droge kant. Ik had gegrilde vis die niet zoveel smaak had, maar goed het is niet altijd Hosanna. We revancheren ons wel weer binnenkort.

Gefotografeerd vanuit het restaurant

Toen we gisteren langs de restaurantjes liepen klonk er een kleine ontploffing en een vrouw begon te gillen. Dat bleek gelukkig van schrik te zijn, er was een batterij ontploft die werd opgeladen door zonnepanelen. Waarvoor die batterij diende werd ons niet duidelijk, er was een kleine oploop ontstaan en we waren niet zo nieuwsgierig om naar voren te dringen.  De batterij ontplofte  5 meter naast ons net toen we er langs liepen , we schrokken ons rot, maar gilden niet( we blijven beschaafd) en Everdien maande me  om vooral snel door te lopen tot op veilige afstand, het kon immers iets met gas zijn, niet dus.

Vanmorgen hebben we nog heerlijk buiten gezeten, toen we terug waren van onze lunch, om ongeveer 15.30 uur was de wind, geheel volgens de verwachtingen inmiddels flink toegenomen tot windkracht 5, we zijn binnen gaan zitten, de zeewind was te fris terwijl het wel 18º was geworden. Morgen wordt er minder wind verwacht, lijkt goed fietsweer.

Voor degenen die vinden dat we wat druk moeten uitoefenen om niet naar het WK te gaan in Amerika om Trump de show te laten stelen:

https://actie.degoedezaak.org/petitions/boycot-het-trump-wk-in-de-vs-1?source=rawlink&utm_source=rawlink&share=69c5a819-d868-4a5c-a670-d9f5dc68cacb

Tamraght 26-01-2026, maandag

Ik begon vanmorgen licht te jubeljuichen toen ik wakker werd, het was bijna half negen! Het was een overwinning gisterenavond van ons gezond verstand, om 23.08 uur lagen we in bed, het was ons gelukt! Wel met 3 glaasjes wijn een een Flurazepam als hulpmiddelen, de laatste  om het doorslapen te stimuleren, ik zou bijna een lofzang op de benzo’s gaan houden. En dan ook nog eens geen last van hondengeblaf. Als dat nog eens geen goed begin van deze dag was. Wel was het koud in de camper, 13,8 º, buiten 9º, als alles al zo mee zit durf je de kachel ook wel aan te zetten . Ook  dat verliep probleemloos , we lieten hem in de 2e trap branden. Genoeg omdat de zon om 8.50 uur boven de berg uitpiepte en de jongeren  bescheen die al op het voetbalveld in de weer waren . Er bestaat nl. schoolvoetbal in Marokko, zelfs goed georganiseerd door het Ministerie van onderwijs en de Marokkaanse voetbalbond.

Wat niet probleemloos verloopt is het scheepvaartverkeer in de Straat van Gibraltar, die is al 3 dagen ernstig verstoord door de storm Ingrid, windkracht 9. Normaal vinden er zo’n 300 scheepvaartbewegingen per dag plaats tussen Spanje en Marokko naast vrachtverkeer natuurlijk ook de nodige Ferry’s van diverse maatschappijen. Vandaag waait het wat minder, dan zouden er weer ferry’s kunnen varen maar daarna zijn de verwachtingen weer ronduit slecht. Zo jammer, het ziet ernaar uit dat de logistieke problemen met het scheepsverkeer nog wel even zullen aanhouden. Jammer voor diegenen die de oversteek naar Marokko nog willen maken waaronder diverse campervrienden en kennissen van ons.

Het lijkt erop dat George en Diny geluk hebben en vandaag nog mee kunnen, we duimen.

Onderweg op de fiets naar Taghazout

Toen we vanmorgen buiten zaten, kwamen er zoals gebruikelijk al weer diverse handelaren aan de deur , een kledenverkoper,  een verkoper van blauwebessen en frambozen , donuts verkoper (we kochten er 2), bananenverkoper, ook bananen hadden we nodig , aardbeienverkoper en een pick-up vol met sinaasappels. Tussen de drukte door konden we dan ook zelfs nog een boek lezen.

Het kostte enige moeite om Everdien te enthousiasmeren om aan de fietstocht naar Tafraout te beginnen, ‘ik zit hier zo lekker ‘en toen de fietsen met de trappers dusdanig vast zaten dat ze met moeite uit de garage te krijgen waren, moest ik al mijn vaardigheden in de strijd gooien om haar zover te krijgen dat we toch gingen. Er was weinig wind dus prima fietsweer, het fietspad langs zee naar Taghazout is prima, dat vonden veel wandelaars ook, want wat was het druk. Langs de zee naar Taghazout is een soort lintbebouwing van hotelcomplexen, allemaal met bewaker in een hokje, soms zelfs een bewaker bij de poort naar de strandopgang tegenover het hotel , aan de andere kant van het fietspad. Omdat het een paar dagen geen strandweer was geweest, was het op het strand ook druk voor eind januari, we hebben het hier nog nooit zo druk gezien, er zullen nog meer hotels gebouwd zijn en andere lopgiesmogelijkheden. Ligbedden en parasols, surfers, paardjes en kamelen en ook jetski’s . 

Hoe dichter we bij Taghazout het dorp kwamen, hoe drukker het werd en hoe jonger de mensen waren. Het fietspad bij het dorp houdt even op, er zijn merkwaardige houten obstakels in het beton, je moet lopend met de fiets er omheen  slalommen. Nu zijn we 3 jaar geleden voor het laatst naar Taghazout gefietst maar we waren stomverbaasd over de drukte en de metamorfose die het dorp in die korte tijd had ondergaan . Niet alleen krioelde het van de mensen, er waren veel meer souvenirwinkeltjes en het barstte er van de restaurantjes die allemaal goed gevuld waren om een uur of 2. We hoorden heel veel Amerikaans praatten door de jongeren, het lijkt wel of Taghazout een 2e boost heeft gekregen nadat het in de jaren 70 zo populair was onder hippies, kennelijk straalt het dorp een nieuwe magie uit onder trendy jongeren, vooral surfers.

Het strand had wat van zijn charme verloren, werd eerst de met kleine bootjes aangevoerde vis daar ook schoongemaakt en verkocht ( zeewolf, heerlijk) nu werden alleen de bootjes uit het water getakeld dmv een tractor, verder geen bedrijvigheid op het strand behalve dan sporters.

Er waren ook aan de waterkant veel meer restaurantjes gekomen en omdat het tegen half 3 liep hebben wij een klein restaurantje uitgezocht, een voormalig huisje omgetoverd tot eetgelegenheid met terras (Sonya Restaurant), bestierd door man, vrouw, en dochter, zo leuk zo’n initiatief. Die mensen gun je graag klandizie. Helaas was het gerecht wat we wilden er niet maar wel een' plat ' kipstukjes met salade en frites, die uitstekend gekruid was, het geheel eigenlijk . De revanche die ik gisteren voorspeld had kwam dus al snel. En dan had ik nog niet eens gezegd dat we met zeezicht zaten te eten, zo knus als het restaurantje was, zo knus zaten wij daar. Aangrenzend was een veel groter restaurant, wij hadden zeker geen spijt van onze keuze.

Toe we terug liepen naar de fiets, geparkeerd aan de ingang van het dorp, zagen we 2 jonge meiden die  tot onze verbazing in strings aan het winkelen waren . Ik moest even 2x slikken van die fraaie billen ( een feit, dus mag ik dat zeggen), de ongeveer even oude man als ik die ook met verbazing keek, heeft  veel te verhalen bij terugkomst in zijn buurt bij de andere mannen bij een kopje muntthee.

Teruggekomen bij de camper  hebben we nog even buiten gezeten en heeft Everdien op een gegeven moment een ergernis die haar al een paar dagen dwars zat, omgezet in positiviteit  Ze heeft de erg vieze camper gewassen, we gaan morgen weg en hebben toch genoeg water over, dat krijg je als je niet zo vaak hoeft af te wassen.

Het was dus in alle opzichten een hele fijne dag, debet daaraan was het prachtige weer, weinig wind en strakblauw, 18º

@Ik had vanavond problemen om foto’s die ik met de Nikon had genomen, op mijn MacBook te krijgen zodat ik ze niet kon plaatsen op het verslag op JouwWeb noch op Polarsteps. Het duurde even voordat ik de fout had ontdekt, het ligt niet aan het SD kaartje en ook niet aan de card reader. Een simpele herstart van de computer was voldoende.

Ik gebruik de Nikon vooral voor foto’s van vogels en vlinders omdat er zo’n goede optische zoom op zit, 85 x.

Ik zal , omdat ik nu wat opgelucht ben, een paar foto’s plaatsen die ik vanmiddag met de Nikon gemaakt heb.

Sidi Ouassay 27-01-2026, dinsdag

Een dag die voor een deel nuttig werd besteed zoals dat heet en met wat vervelende  vervelende rafelkrandjes.

We vertrokken met enige weemoed van het fijne plekje bij de duivelsrots, we wilden naar een camping omdat we de was weer hoog nodig moeten doen. Tevens moeten we water aanvullen, we moesten dus wel weg. Het was bewolkt toen we vertrokken, het worden wat minder zonnige dagen door het  bar slechte weer in Spanje en Portugal en Noord Marokko, daar krijgen we wat  bewolking van mee. Dan kun je toch beter even op een camping staan, wat nuttige dingen doen.

Het eerste nuttige ding was dat we langs de winkel Uniprix gingen, we hadden Trui beloofd om een paar flesjes wijn mee te nemen en als je er dan toch eenmaal bent…… We moesten wel omrijden, (wegomlegging ) maar dankzij de Tomtom kwamen we op de juiste plek, bij die winkel  iets doorrijden, onmogelijk om daar te parkeren maar we kwamen op een klein parkeerterrein van de overdekte souk die gesloten was. Daar werden we gewenkt door de gardien, voor 5Mad hebben we daar geparkeerd. Een wat merkwaardige winkel die Uniprix, een hoop flut kleding en prullaria maar daarnaast een grote afdeling met wijnen, een aparte afdeling voor de Marokkaanse wijn. Die is nog steeds heel betaalbaar, we kochten rode en rose wijn voor respectievelijk 45 en 40 Mad.

Het volgende nuttige ding is dat we naar de Marjane zijn gereden, een grote supermarkt van een  supermarktketen, vroeger hadden ze daar ook wijn, sinds  een jaar of 15 niet meer sinds het in Saoedische handen is overgegaan.  Vlakbij de Marjane werden we voorbij gescheurd door een auto die ons sneed om rechtsaf te slaan. Een noodstop gemaakt, gelukkig gebeurt dat instinctief of zoiets, dan weet je weer dat sommige spreekwoorden letterlijk waar zijn, het hart bonsde in onze keel. Everdien had een soort freeze, het was kantje boord of we waren erop geknald, wat een onbenul .

We hebben bij de Marjane wat producten gekocht die we elders in Marokko niet of moeilijk kunnen kopen, zoals blauwaderkaas en kalkoenham met peper. Ook nog even onze INWI en Maroc telecom kaartjes laten opwaarderen, tevreden laadden we de gekochte spullen in niet bevroedend dat het ergste nog ging komen. We misten een afslag en reden door een weg met allemaal gaten er in, het is maar 5 km , laten we maar doorrijden. We worden ingehaald op  de  smalle weg, een tegenligger kwam er net aan , we moesten naar rechts anders werden we geraakt door de inhalende auto. We schampten het bladerdak van een boom die kennelijk net gesnoeid was, een stomp sloeg het draaimechanisme van onze luifel aan flarden. Ja wat moest ik anders dan uitwijken, je had ook kunnen remmen zei Everdien, dat kan ik wel, dat heb ik een uur geleden wel bewezen, de luifel is onbruikbaar. Nu draaien we zelden of nooit de luifel uit, in Nederland maar eens kijken of de luifel  nog gerepareerd kan worden. We kwamen toch wat onthutst op de goede weg richting Tiznit  en Tomtom stuurde ons een zijweg in, ik meende me toch te herinneren dat we rechtdoor moesten. 

Dat de herinnering me niet in de steek liet bleek wel toen we midden in de stad Inezgane terecht kwamen, wat een drukte. En dan is het heel gewoon dat er ook nog auto’s dubbel geparkeerd staan, Grieken zijn daar ook goed in. We vroegen de weg maar aan een straathandelaar toen we voor een megadruk kruispunt stil stonden en we de voorrangsweg niet op konden door  een  toeterende file auto’s die op die weg voortschuifelde. Gelukkig moest een auto de weg indraaien waar wij stilstonden waardoor wij snel de weg opdraaiden en onderdeel van de file werden. Gelukkig hebben we niet getoeterd, alleen als het nodig was als iemand of een voertuig een verkeerde manoeuvre maakte.

Uiteindelijk kwamen we op de NI naar Tiznit waar we goed konden doorrijden tot Belfa waar we opnieuw in een file belandden. Er was op onze helft een ongeluk gebeurd , een vrachtauto was op de verkeerde helft beland en op een bestelauto geknald, onze 2 rijbanen  waren geblokkeerd en het verkeer wrong zich op de rijbanen van  het verkeer tegengestelde richting. Het was midden in de stad Belfa, maar geen politieagent te zien, het lukte ons om ongeschonden, gelukkig dit keer wel, door de chaos stapvoets  heen te rijden, mede doordat een tegenligger ons voorrang gaf.