De zee is nog vrij kalm alleen gisterenavond wat  deining toen we de Pyreneeën rondden door de stroming die daar heerst.

Om 6:00 uur waren we in Barcelona voor een tussenstop en om 9:30 uur zijn we weer vertrokken, er kwamen weer veel busjes ,campers en auto’s aan boord. Vrachtauto’s zijn er niet. We doden de tijd met lezen en ik heb voor € 7, - , 1 GB internet gekocht, ik kan het niet laten🤷‍♀️

Van het lezen kregen we slaapoogjes en we zouden net indommelen aan het begin van de middag, toen we het geluid van een helikopter hoorden. Hij bleef boven de boot hangen en dan word je toch nieuwsgierig en ga je poolshoogte nemen, zeker toen de boot stopte met varen.  Het bleek dat er een zieke van boord werd getakeld om naar het ziekenhuis te worden getransporteerd. Met zoveel mensen aan boord kan er natuurlijk altijd wat gebeuren.

De hele middag verder is de zee kalm gebleven, de wind is gedraaid en staat nu op de achtersteven.

We gaan vanavond  gezamenlijk eten, Italiaans , want GNV is een Italiaanse maatschappij.

Een groet vanaf zee, we varen ter hoogte van Valencia👋.

Boot Excelsior 06-01-2026, Dinsdag

Het  eten gisteravond, was prima in orde. Everdien had een pizza Quattro Formaggi, onze twee vrienden  hadden couscous met lamsvlees, merguez en groenten en ik had een heerlijke pasta met zeevruchten.

Mede omdat de zee rustig was, hebben we goed geslapen. 

Een kleine teleurstelling was dat na het kijken van slechts wat  nieuwsberichten het internet tegoed op was. Maar voor opnieuw  €7,- hadden we weer 1 GB digitaal plezier.

Het is heel goed te doen zo deze overtocht. Hoewel er vanaf een uur of 12 windkracht 5 staat, hebben we daar niet veel last van. Deze grote,  vrij moderne boot ligt mooi stabiel op het water.

De tijd gaat toch vrij snel voorbij, beetje koffiedrinken met Kees en Trui en wat kletsen en verder zoals gisteren lezen en en wat internetten, w.o af en toe wat appjes uitwisselen met mensen die in Marokko zitten waar het vandaag gelukkig droog is geworden.

Er wordt nu omgeroepen dat we om 16:00 uur al in Tanger aankomen

We naderen de haven van Tanger en we vermoeden dat we pas morgen in de loop van de dag weer internet zullen hebben via een Marokkaans provider.

Maar je weet maar nooit🤷‍♀️

 Haven Tanger 06-01-2026, Dinsdagavond

Zo vlot als de overtocht ging zo langzaam ging het ontschepen. Om 15.45 uur stond er een bende Testosteronbommen die allemaal de trap af wilden, maar met moeite konden worden tegengehouden door een iele steward.

Wij stonden vrij strategisch bij de lift opgesteld, zodat we met de tweede shift naar beneden konden. Tot zover ging het nog wel redelijk snel, maar toen we eenmaal in de camper zaten, begon het wachten. We zagen op een gegeven moment moment een oudere man moeizaam voorbij onze camper schuiven, kennelijk was hij zijn voertuig kwijt. Uit medelijden wil je dan gaan helpen maar niemand stak een poot uit en hij was even later uit ons zicht verdwenen. Later bleek dat hij per ambulance is afgevoerd omdat hij gevallen was ,erg triest allemaal.

Maar er kon dus geen auto van boord omdat eerst de  hulpverlening diensten moesten komen. Dat gaf dus al een hele vertraging. Eindelijk konden er een paar auto’s en campers van de boot rijden, waaronder de bofkonten Kees en Trui. 

Want wat er daarna gebeurde was tamelijk bizar. Een busje met aanhanger kwam klem te zitten met een auto van een vrouw in een hele grote SUV die achteruit van de helling uit de boot wilde rijden . Ze konden geen kant op, de beide voertuigen en de vrouw kon alleen maar hysterisch schreeuwen. Er ontstond een kleine volksoploop en dat geheel duurde zeker een half uur ,begeleid door ongedurig getoeter.

Uiteindelijk is het toch opgelost en konden wij van de boot af. Toen wij ons paspoort aan de politie lieten zien, bleek dat wij op de boot een stempel in ons paspoort hadden moeten laten zetten. Dat was iets nieuws, andere jaren gebeurde dat altijd op het terrein van de haven. Dus  werden wij teruggestuurd en werden wij door een  schoonmaker verwezen naar het cafetaria, waar agenten een provisorisch loket hadden gemaakt  en deze aan het afsluiten waren. Alle koffers waren al ingepakt, maar de vriendelijkste van de agenten maakten z’n koffer open en verrichtte de noodzakelijke bureaucratische handelingen zodat wij een stempel kregen.

Daarna moesten we nog door de douane, gelukkig niet door de scan. Zelfs werd er niet in de camper gekeken of werd er een drugshond doorheen gejaagd. De simpele vraag of wij een drone hadden was voldoende. Daarna konden wij doorrijden.

Moe staan we op een volle parking , precies om 19.00 uur, nog net op het haventerrein met vele andere campers. We hadden wat beter voorbereid kunnen zijn, want een bekend maar Marokkaans gezegde luidt immers:

‘ Sneeuwt het in Nederland, dan is er in Marokko wat anders ontregelend aan de hand.’

Na een simpele maaltijd van best een lekkere pizza die we nog bij de Carrefour hadden gekocht, konden wij eindelijk een beetje tot rust komen. Dan merk je wel dat je toch ouder wordt.

Zoals gewoonlijk zijn we niet op wijn gecontroleerd zodat we vanavond nog een heerlijke, wel verdiende consumptie kunnen nuttigen.

Deze step is geplaatst met dank aan Kees en trui die al wel internet hebben en waar we even mee konden liften👍😘

Wij regelen morgen internet in Assilah.

Assilah 07-01-2026, woensdag

Het was vannacht rustig in de haven. Om een uur of zes werd ik wakker door de eerste auto’s en havengeluiden op de achtergrond. Daarna heb ik niet meer geslapen. Everdien kon daarentegen moeilijk in slaap komen, waarschijnlijk door alle hectische taferelen aan boord gisterenavond. Het was ook te gek, er staan zeven rijen auto’s , campers en busjes met aanhangers. Die moeten door een opening van de hellingbaan van het bovendek af rijden. Er zijn geen stewards om te regelen dat alles goed in zijn werk gaat. Hier geldt het recht van de sterkste. Je moet een voor één naar beneden, maar als je elkaar niets gunt, zoals in het geval van de SUV en het bestelbusje met aanhanger die tegelijk naar beneden wilden, dan kom je  muurvast te zitten. Dan worden met name de bestuurders van de bestelbusjes vreselijk opgefokt en een kakofonie van getoeter gaat je door merg en been. Toen eindelijk na een half uur bakkeleien de stremming was opgeheven, wilde iedereen tegelijkertijd door de opening waar maar één voertuig doorheen past naar beneden  rijden. Dan moet je zelf voorzichtig maar wel wat assertief rijden, best spannend maar we zijn zonder schrammetje beneden gekomen. 

6:56 uur klonk de oproep tot gebed van de moskee in een naburig dorp, jawel, we zijn in Marokko. Uiteindelijk zijn we om 8 uur opgestaan en even na 9 uur zijn we via de tolweg naar Assilah gereden. Onderweg nog even goedkoop getankt, omgerekend voor €1,10- per liter als ik me niet vergis.

De Rif was mooi groen, zoals altijd wel, de eerste bloempjes bloeiden op de velden, eerst witte en later wat gele en oranje . Over die velden gesproken, die stonden op sommige gedeeltes aardig onder water. We waren ongeveer om 10.30 uur bij de muur bij de ingang van de medina  van Assilah waar het betaald, bewaakt parkeren is. Er was genoeg plaats en we stonden naast onze vrienden Kees en Trui. We moesten vanmorgen wat dingen regelen, o.a simkaartjes om te kunnen internetten. We werden al meteen besprongen door een hulpvaardige jongeman die vooral geld rook. Simkaartjes kunnen we zelf wel regelen maar we hebben ook een Marokkaanse gasfles nodig. Die heeft hij ergens gehaald en op zijn nek hier naar toe gedragen, een aardige prestatie. Met een aardige fooi was hij eerst niet zo tevreden maar vooruit hij had met een zware fles op zijn nek gesjouwd dus maar een kleine provisie erbij gegeven. We hebben dus een volle fles butaan en als reserve 3/4 fles LPG. Everdien heeft nu een simkaartje van INWI en ik een van Maroc Telecom. Een simkaartje kost €2,- en we hebben 20GB internetdata voor €10,-. 

Dat was nog niet alles wat aangeschaft moest worden, het bleek dat ik maar 1 lange broek bij mij had zodat ik al een tijdje met een , overigens niet onaardige joggingbroek liep. De lichte lange broek wilde ik niet zo snel smerig hebben met het rijden ten. Dus hebben we ook nog een spijkerbroek, een Hugo Boss nep , voor €20,- gekocht in een boetiekje.

Het was ondertussen tegen 14.00 uur dus we hebben meteen gegeten, 2 panini-shoarma met frites en een fles water voor €10,-. Zo kun je nog eens uit eten gaan.

Na een kleine pauze om o.a. te internetten zijn we het stadje ingewandeld om de Marokkaanse sfeer op te snuiven. In al die jaren de we Marokko nu bezoeken hebben we geloof ik nog nooit een keer Assilah overgeslagen, we vinden het een sfeervol stadje. Wel erg op toeristen gericht, Spanje is dichtbij, maar er zijn toch leuke winkeltjes. Aan het eind van de middag kwamen André en Marjos ook hier op de parking , zij kwamen uit Martil, hadden naar Tétouan gewild maar hadden pech want door steenslag een koplamp verbrijzeld. Dat moeten ze nu laten repareren in Casablanca. 

Straks gaan we in hun camper met zijn allen koffie drinken, die is groot genoeg voor ons zessen. 

Het was vanmorgen eerst stralend weer, vanmiddag dikke sluierbewolking en het werd 14º, een paar graden te fris voor het seizoen, maar gelukkig droog.

Assilah  08-01-2026, donderdag

We hebben gisterenavond, naast serieuze gesprekken, vooral erg veel moeten lachen, tot in tranen toe,  toen we met z’n zessen bij André en Marjos in de camper waren, we leken wel geitende pubers.

Het was een rustige nacht en toch hebben we erg matig geslapen door onverklaarbare reden alsof we voorvoelden dat er wat minder leuke dingen, nou ja, ding ons te wachten stond. Het begon net na de oproep tot gebed iets voor zevenen toen ik diarree kreeg. Daar is geen enkel oorzakelijk verband tussen  of dek ik me nu in tegen blasfemie? Tot zover niets onoverkomelijk. Vervelender was het dat toen ik vervolgens de gaskachel aandeed  die meteen in de storing sprong na een paar minuten gebrand te hebben, shit happens again. Na de 4e poging bleef hij branden, we moeten maar zien hoe het verder gaat. We zullen toch meestal op campings staan in Marokko ( elektrisch kacheltje) en we weten een adres in Agadir waar ze wellicht naar de kachel kunnen kijken.

Everdien is blij en tevreden met haar nieuwe ketting

We staan dus op de parking bij de oude medina met zijn schilderachtige ,vaak witte huizen met  blauwe of groene deuren en dito accenten bij de raamomlijstingen. Achter ons is de haven en voor ons kijken we uit op de robuuste muren van de stad, muren die stammen uit de Portugese overheersing. Assilah kent een geschiedenis die teruggaat totdat het oorspronkelijk een Fenicische nederzetting was. Later werd de stad bezet door de Romeinen maar belangrijker voor de ontwikkeling van de stad was , door zijn ligging langs de handelsroutes tussen Afrika en Europa , dat het in de 15e en 16e eeuw achtereenvolgens door de Portugezen en daarna Spanjaarden werd overheerst, koloniale grootmachten.

Begin 17e eeuw werd Assilah opnieuw Marokkaans totdat het van 1912 tot 1956 een Spaans protectoraat ( what’s  in a name) werd. Na de onafhankelijkheid van Marokko raakte de stad  de stad enigszins in verval maar niet lang daarna , zo begin jaren ’70 , toen mede door de trek van hippies naar Marokko dit land in de  belangstelling kwam van andere reizigers, bloeide de stad weer op. Dit mede natuurlijk door zijn fotogenieke karakter . Toen kreeg de stad bekendheid als culturele stad vooral door het jaarlijkse Internationale Culturele festival van Assilah sinds 1978. Dan komen er ook elk jaar  weer nieuwe muurschilderingen leuk om te zien, de kwaliteit is wisselend.

Ieder jaar weer nieuwe muurschilderingen in Assilah

Vanmorgen zijn we voor een aantal praktische dingen de stad ingegaan. Naast dat het sowieso leuk is om langs de winkeltjes te slenteren, moest mijn spijkerbroek korter gemaakt (€2,-) en had Everdien een jas gezien die ze leuk vond maar alleen wilde kopen als die ingekort zou worden. Missie volkomen geslaagd, de aardige verkoopster boetiek blij, Everdien blij. 

Het winkeltje waar Everdien naar een ring wilde kijken bleek gesloten, daarom in andere winkeltjes gekeken . In een winkel die zo volgestouwd was met allerlei curiosa dat er slechts een klein gangetje was om doorheen te lopen, zag Everdien een ketting van grote  groene geblazen glas kralen die perfect matchte kwa kleur met haar bril. Na een geanimeerd gesprek met de aardige verkoper, die goed geïnformeerd bleek over internationale politiek, heeft ze na enig afdingen de ketting gekocht voor de helft van de vraagprijs, het bedrag wat ze in haar hoofd had zitten om er maximaal voor over te hebben.

Tot onze verrassing kwam vanmiddag de Rastaman, zoals we hem noemen, aan de deur. We kennen hem van eerdere bezoeken toen we nog op de boulevard aan zee konden staan bij de restaurantjes waar het nu al lang verboden is. Hij liep altijd met Afrikaanse kunst en nu met houten tafeltjes te leuren. We hadden hem zeker 7 jaar niet gezien, leuk om elkaar, zei het summier, weer even ontmoet te hebben. Ook dit zijn leuke kanten van Marokko.

Everdien was het opgevallen dat je helemaal geen calèches meer ziet, maar even navraag gedaan. Het blijkt dat ze door het provinciebestuur verboden zijn, omdat ze te gevaarlijk waren in het verkeer. Jammer, niet dat we er een ritje meemaakten, maar omdat ze zo’n vertrouwd gezicht in het straatbeeld waren.

Vanmiddag kwamen hier op de parking Marian en Ton, sinds kort volgen we elkaar via Polarsteps. Even kennis gemaakt, ze waren in een recordtijd door de douane heen, slechts 7 minuten duurde het.

Er is vannacht wat regen gevallen, in de loop van de ochtend klaarde het helemaal op en werd het een prachtige zonnige dag en met weinig wind werd het 16º.

Briech, hotel Briech, 09-01-2026, vrijdag

We beginnen even met het zoet, de kachel had vanochtend geen kuren. Nu hebben we hem ook maar een half uur aangehad.

Minder was dat ik last bleef houden van mijn maag/darmen , een licht misselijk gevoel de hele nacht, we hebben beiden daardoor heel slecht geslapen. Vanochtend Imodium genomen tegen de diarree en het gaat nu goed. Ik voel me ook niet ziek, een goed teken zullen we maar zeggen.

We hebben een stapje terug gedaan, in die zin dat we niet naar Mohammedia zijn vertrokken, maar 8,5 km richting Tanger zijn gereden. We staan daar bij een hotel waar campers op een paar plekken op een grasveldje of op beton kunnen staan. Wij kozen voor beton, geen last van drassigheid. We wilden absoluut niet naar een van de 2 andere, wat  verwaarloosde campings in Assilah waar we wat mindere ervaringen mee hebben.

 Hotel Briech :er zijn mensen die hier van houden, Marokkanen over het algemeen wel

We hebben vorig jaar bij een ander hotel gestaan, 5 km verder richting Tanger. Deze 2 hotels bieden tegen elkaar op in gekkigheid wbt bizarre uitmonstering van hun terrein. Uit ons raam kijken we op een soort Marokkaanse leeuwentemmer, naast een leeuw op voetstuk. Er staan nog meer (dierlijke) objecten op het terrein, ze zijn te koop bij de entree van het hotelcomplex. Want zo kun je het wel noemen, de hotelfunctie blijkt uit diverse gebouwtjes met kamertjes, en een cp. Er zijn 2 zwembaden, een hamam met  massagemogelijkheid, fitnesscentrum, gelegenheid om bruiloften te houden, een conferentiezaal, er zijn kindervakantiekolonies etc. Er zijn een tennisveld en voetbalveld en het barst er van het personeel. Het strand is hier 200 m  vandaan aan de andere kant van de weg, maar het pad er naar toe is ons nu toe modderig. Maar dit toeristische vakantie dorp met zijn buitenissige objecten, is dus ook Marokko. Overigens zijn tekenen van verval, achterstallig onderhoud ook zichtbaar, ook dat hoort bij Marokko.

Vandaag is vrijdag, vergelijkbaar met wat de zondag bij ons is voor gelovigen. De traditie is dat er hier dan gratis couscous is voor iedere camperaar, Everdien houdt daar niet van. Na enige aarzeling, gisteren en vanmorgen alleen bananen en yoghurtjes gegeten, heb ik toch een portie gehaald in het hotel. Ik heb daar een bescheiden hoeveelheid van gegeten en dat viel goed.

Kees en Trui zijn vanmorgen naar Mohammedia gegaan, zoals ik me nu voel gaan  wij daar morgen ook heen, maar..… André en Marjos zijn naar Casablanca om materiaal te vinden, polycarbonaat, voor hun verbrijzelde koplamp. Zij gaan, misschien via Mohammedia, dan door naar Meknes.

Het was al wat verdacht dat Everdien vandaag weinig eetlust had en dan gebeurt wat een beetje in de lijn der verwachtingen lag, ook Everdien raakt in de loop van de middag  aan de diarree, ze heeft meteen Imodium genomen. Het vervelende is dat zij ook moet overgeven, dat was bij mij niet het geval,  En nu maar hopen dat het bij haar net zo snel overgaat als bij mij. Het is bijna onvermijdelijk dat je elkaar besmet als je zo dicht op elkaar zit in de camper. En nu maar hopen dat we het niet aan onze campervrienden hebben overgedragen toen we  zo’n gezellige avond hadden.

Maar goed dat smaken verschillen

Het doet ons denken aan 2019, toen kregen we ongeveer dezelfde ziekteverschijnselen maar dan in ergere mate met koorts erbij, op de 3e dag na binnenkomst in Marokko, net als nu, besmet geraakt op de boot, toen ws het norovirus? Eerst ook ik weer en Everdien iets later. Toch verstandig dat we op deze camping zijn gaan staan en niet doorgereden zijn naar Mohammedia.

 Op een kleine wandeling na hadden we wel een day off, gelezen en wat op bed gelegen. Ik heb nog een half uur geslapen, Everdien lukte dat niet, ze was misselijk.

Het was over het algemeen zwaarbewolkt en er was een spaarzame opklaring. Wel wind vanmiddag en 15º. Een goede locatie hier om even tot rust te komen en weer op te knappen.

El Mansouria 10-01-2026, zaterdag

Nee maar , vanmiddag zelfs in de korte broek in de zon gezeten. Maar wat er aan vooraf ging: 

Everdien had veel meer last van het virus dan ik heb gehad. De diarree hield een groot deel van de avond aan evenals het overgeven. Vannacht hebben we goed geslapen alleen was Everdien vroeg wakker. Vanmorgen voelde Everdien ze  wat opgeknapt maar wel slapjes. Toch een beetje gegeten en ze zag het wel zitten om naar Mohammedia te rijden. Dus na een hele  hete douche , bijzonder in Marokko, zijn we vertrokken kort voor 9.30 uur . Het had geregend vannacht , gelukkig dat we op beton hadden gestaan. 

Leven voor de camper bij en in de zee.

We zijn via de tolweg gegaan, uit ervaring weten we hoe de wegen kunnen zijn langs de kust, vaak kapot gereden door vrachtwagens , zeker in de oogsttijd, hoewel de oogst van winterwortels ws nog niet op gang gekomen is. De tolweg lijkt saai, dat was het eerste stuk ook want we reden een stuk in de mist en af en toe motregen. Toen we bij Moulay Bousselham kwamen kostte het daarom geen moeite om verder te rijden. Het is zo’n leuk authentiek dorpje aan de lagune maar beide campings zijn gesloten. Je kunt bij het dorp langs een lawaaierige weg overnachten en er zijn verder van het dorp 2 cp bij een restaurantje. Maar we kozen om door te rijden, Everdien hield het wel vol en ik voelde me weer helemaal de oude. 

We vonden dat er  genoeg te zien was  langs de tolweg toen de mist eenmaal was opgetrokken. Grote lappen grond onder water, drassige weilanden en grote groepen koereigers, zo veel hebben we er hier nog nooit gezien. Deze alleseters, gek op vuilnisafval, deden zich nu te goed aan andere lekkernijen, klein levend spul. De schapen zagen er erg modderig uit evenals een enkele koe die je ziet. Verbazingwekkend zijn ook het aantal pechgevalletjes, we telden er 19 over nog geen 300 km. Vooral veel vrachtwagens maar ook busjes en zo op het oog niet eens al te oude personenauto’s. Kennelijk hebben niet alleen gebouwen in Marokko achterstallig onderhoud . Bij de tolpoorten zijn altijd politiecontroles, de meeste voertuigen kunnen doorrijden wij ook altijd.

Op de camping l’Ocean Blue bij Mohammedia had Trui een plaats voor ons geregeld in de zon die uitbundig was gaan schijnen. Naast Kees en Trui waren ook Marjos en André hier op de camping, zij hadden lexaan kunnen kopen. Zij zitten te dubben hoe en of ze naar Merzouga willen rijden , leuk die zandduinen echter voor ons te ver en we zijn er meerdere malen geweest. 

Na wat brood te hebben gegeten, Everdien had honger gekregen, geen wonder als je al een tijd alleen maar afvoer en geen aanvoer hebt gehad, is Everdien een uurtje naar bed gegaan, ze was doodop. Daarna hebben we allebei in de zon zitten lezen in zomerse kledij hoewel de zon later  wat wegging achter sluierbewolking die dikker werd. We vinden het leuk om weer op deze camping te zijn, een plek die we meestal aan deden tot nu toe op onze weg naar het zuiden. De receptioniste Anna, die met haar broer die camping bestiert, begroette ons dan ook hartelijk. It’s good to be back home of zoiets . De camping ligt aan zee dus heb ik vanmiddag even een kleine wandeling langs het water over de boulevard gemaakt toen Everdien weer even naar bed was gegaan. Het was lekker druk met vissende, kijkende en koffiedrinkende mensen , die laatste bij de mobiele stalletjes.

Het was zonnig weer met velden met sluierbewolking en het werd 17º.

We willen iedereen nog bedanken voor de reacties tijdens ons gelukkig maar kort ziek zijn. Het gaat steeds beter met Everdien. En ze zeggen dat zeelucht ook goed doet.

El Mansouria 11-01-2026, zondag

Na voor mij een goede en voor Everdien een wat mindere nachtrust is het dan vervelend dat ik opnieuw aan de diarree was vanmorgen. 2 Loperamide capsules genomen en voor de rest van de dag ging het goed, gewoon eetlust en alleen een zwaar gevoel in de benen. Verder wanen we ons wat terug terug in coronatijd, in die zin we wassen onze handen stuk. Nu hebben we vanaf 2008 tot aan coronatijd zo’n 8 maanden per jaar  met de camper gereisd. Het is dan niet de eerste keer dat we een virus te pakken hebben, Everdien heeft 2 x over griep gehad in de camper, dan is dit virus natuurlijk peanuts.

El Mansouria aan zee

Aan het eind van de morgen kregen we nieuwe buren, het bleken Marian en Ton te zijn die ook al vlakbij ons stonden in Assilah, leuke mensen. Zo heb je vaker die meermaals ontmoetingen omdat iedereen in deze tijd toch meestal verder naar het zuiden reist.

De meeste Marokkanen werken niet op zondag, de arbeidswet schrijft voor dat werknemers minstens 24 uur aaneengesloten rust moeten hebben. Hoewel het niet verplicht is,  is die vrije dag vaak op zondag. Vandaar dat er dan ook altijd meer mensen bij zee te vinden zijn, vaak met het hele gezin. Ook hier natuurlijk is het aan de zee erg  druk met wandelende , zittende,  keuvelende volwassenen en  spelende kinderen. Dit terwijl er wel een straffe zeewind stond die het voor het gevoel frisser maakte dan gisteren hoewel het een stralende dag was. Maar het was zo druk dat er parkeerwachten waren die aan de vele auto’s die een plekje wilden vinden, wat konden verdienen. Er waren zeker 10 ambulante ‘horeca tentjes’ , van alles te koop : escargots, panini’s , jus d’orange, koffie enz. Één en al gemoedelijke gezelligheid. 

Er is vlakbij de camping een nieuwe groentewinkel onderin een flat gekomen. Die winkel ziet er prima uit evenals de groente en fruit en we hebben er naast bananen, we zijn grootverbruiker deze dagen, diverse  groenten gekocht ,die we met rijst zullen  eten vanavond, goed voor de darmen. Wel voorzichtig gekruid, het moet natuurlijk wel smaak hebben.